يه فنجون قهوه

اینها لباس اندوه است نه خود اندوه

و اندوه من به هیچ چیز خارجی شبیه نیست  

ساعت ۶ بعد از ظهر است تو آمده ای  ،  در طول راه به تمام خاطرات گذشته و آن دلهرهای

بی پایان و این خیابانو آن کافی شاپو این ماشینو و حتی این روسری فکر می کنم آنقدر فکر

می کنم که یادم می رود دکمه های مانتویم با لباسی باز از زیرش باز است با نگاهی هرزه که

ازپیرمردی می گیرم به خود می آیم .... می خواهم چیزی بگویم که خنده ام می گیرد پیش خود

می گویم همین سینه های سفید در عصری جمعه برای تو کافیست تا خرسند باشی .. به

مقصد رسیده ام ، پله ها را با این پاشنه های بلند سه تا یکی می کنم ... به تو می رسم

و چند نفر دیگر ، در تمام مدت گپ و گوپ با آنها به این فکر می کنم که دقایقی دیگر در این

فضا با تو تنها خواهم شد ، اتفاق می افتد ، دوستان تنهایمان می گذارند ، من مانده ام و

اینهمه دلهره که می دانم به شدت بی خودی است اما نمی توانم جلوی خود را بگیرم به قول

یکی از نزدیکانم هر وقت فکری و عصبیم اعمالم سریع می شود ، به گفته آن عزیز آنقدر سریع

چای می ریزم که تقریبا انگار نریخته ام ، لیوان نصفه نیمه را به نشانه ای راحتی کنارم می گذارم

سیگار را روشن می کنم تو کماکان خیلی عادی صحبت می کنی ، نشانه ای از تو نمی گیرم

پیش خود می گویم عجله نکن حتما شروع می شود ، وای که تو در بی خودی حرف زدن

استادی ، حوصله ام سر می رود باید برویم ، می رویم ، یک عالمه ماجرا از دیشب و پریشب

و پس پریشب و هزاران سال قبل تعریف می کنم، بی خودی است ، ولی تو همه را جدی

می گیری ، پا به پای من به داستانهای بی سر و ته من جان می دهی ، یادم است که

خوب می دانستی که من در ساختن داستان استادم خصوصا از نوع بی سر و ته و لی کماکان

بی خودی بحث میکنی ، گوشهایم خسته شده اند ، تو می گویی می گویی می گویی

و من گوش نمی دهم ، ماجرا را که می خواهم عوض کنم از در کبری و صغری وارد می شوم

یه خورده شوخی بی مزه یه خورده کلنجار با روحیه تو تا شاید به نتیجه برسم ،

سکوت می کنی سکوت سکوت

در دل می خندم می گویم پیروز شدی سارا پیروز

من به امید هزار و یک حرف صورتم را متوجه ای جمله تو می کنم

تو نگاه نمی کنی حتی نگاه

به اتوبانی بی انتها خیره می شوی

و مرا در داستان زندگی دیگری وارد می کنی

رویم را بر می گردانم

و پشیمان از پرداخت هزینه ای گزاف

 بر ای نمایشی  بی سر و ته

به خود لعنت می فرستم

پیاده می شوم

و تنهای می گویم خدا را شکر

سالها ست که گوشم با توست

ایکاش حرفی بزنی

و مرا از خلوت بی وجدانی خویش  در آوری

خیانت را نه به تو

به خود حرام می دانم

زیراکه زاده ای خیالات مهربانی ام

که فقط تصویرشان از آن من است

اشکال از تو نیست

از ماست

از همان دوران کودک بودنمان

پریشان حالتر از پیش

می پندارم هست، هر آنچه که باید باشد

و ادامه می دهم

چونان گذشته

حتی صبور تر از گذشته

صدایم را بلند تر نمی کنم

قول می دهم

چونان همیشه خاموش باشم

شاید صدایی شنیده شود

که گوش من سالهادر انتظار شنیدن

آن

زندگیش را باخته است ..............................................................

چه می دانم

شاید باید به نگاهی فشرده

دل خوش می داشتم

و از سمت و سویی

آوارگی را پناه می دادم

این اگر بهتر نبود

بی شک دیگری هم

بدتر نبود

چه می دانم

اگر می دانستم که هیچ نمی دانم

پاهایم را جمع می کردم

تا دستهایم حرکت کنند

آنها همیشه بیشتر از من می مانند

چرا که بهتر از من می دانند

صبحانه ای ۴ روز مانده

خشکیده از نان و پنیر

گره خورده با خستگی

کنار میز کوچک

بوگرفته از ته مانده ای سیگار

چند شمع  خاموش

لیوانی شکسته از ترس

لباس خواب آبی

فرورفته در راحتگاهی پریشان

آدمی تنها

بوی سگ به بغل

یک قلم یک کاغذ

یک عمر حسرت

یک عمر مرور

دو پله ای سربالایی

به آنور دیوار 

یک پنچره باز به خواب فردا

¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ توسط سارا امينيان